woensdag 16 augustus 2017

Doorbraak

Ooit had ik een roerig en zeer aktief liefdesleven. Naast wat zeer zeer korte relatietjes heeft dat ook een paar langere gekend, dus  heb ik een aantal exen. Ik heb nooit een hekel aan die mannen kunnen hebben, want ooit deelde je wat fijns. De meesten vinden het leuk om me te zien, zonder dat het tot iets verders leiden moet en zo denk ik er ook over. De vlam is weg, maar herinneringen blijven.
Eén grote uitzondering is J, de man waarbij ik ooit dacht de liefde van mijn leven te hebben gevonden, maar wat strandde in machtsspelletjes en narigheden. Voor hem was mijn gevoel heel diep, de pijn ook.
Het is nu meer dan veertig jaar geleden, maar we raakten elkaar intens. Hij heeft meedere relaties na mij gehad, maar is ook al lang alleen. We hadden een periode, nu zo 25 jaar terug, dat we weer vriendschappelijk contact hadden, maar ook dat eindigde toen hij weer over mijn grenzen ging. Hij werd heel kwaad toen ik hem heel beheerst de toegang ontzegde. Weer was ik diegene die zich niet omver liet kegelen. Hij was zo verontwaardigd dat hij lang raar reageerde als hij mij ergens in de smiezen kreeg. Sloeg plots af, liet kar met boodschappen midden in de super staan en nam de benen, bij de bieb idem. Heel heftig en een beetje dramatisch. Ik kan iemand dan gewoon groeten en zelfs een terloops praatje maken, hij niet.
Nu is zijn huisje, niet erg ver bij mij vandaan, door een veranderde verkeerssituatie opeens aan een fietsroute in de stad komen te liggen en moet ik er regelmatig langs. Voor mij geen probleem, hoor, maar ik was toch voorbereid op een confrontatie ooit. Dat heftige vreemde reageren van hem op mijn verschijning was ik ook een beetje zat, ik bijt niet, toch?
Een week terug was het zover. Hij zat op de stoep voor zijn huis in het zonnetje, zag ik al van ver. Ik naderde en stopte, zag aan zijn gezicht een soort verbijstering en ik groette hem vriendelijk  en vroeg hoe hij het maakte. Goed, zei hij verbaasd. En toen erachteraan: en nu doorhobbelen, doorhobbelen. Ik lachte en reed door. Hij had wat gezegd en was niet zijn huis ingestormd. Een streep aan de balk.
Gisteren reed ik even over de Juttersmarkt en besloot nog even vuilniszakken bij de
DEKA te halen en daar stond meneer. Ik keek hem even aan en reed rustig naar binnen. Even later zag ik dat hij daar ook rondliep. Hèhè, hij kan mij voorzichtig weer verdragen te zien.
Mag ook wel na al die jaren, het leven is nog te kort om met zulke fratsen bezig te blijven.

dinsdag 15 augustus 2017

Lijstjes


Het is overzichtelijk, mijn to-do lijstjes in Google Keep. Boodschappen die ook op de foon leesbaar zijn, urgenties, lange termijnplannen, reminders voor van alles en afspraken.
Het systeem van verschillende lijsten maakt dat ik me niet overdonderd voel. De urgentielijst en afspraken zijn de leiddraad voor de dag. De boodschappen lopen op tot het de moeite waard is om de stad er voor in te gaan en alle andere lijstjes zijn leuk om eens wat af te strepen en als inspiratie voor dooie momenten. Het is tevredenstellend om af te strepen en geruststellend dat niets vergeten wordt. Overzicht geeft rust. En door de urgentielijst klein te houden is het een genoegen als ie leeg is. Goed zo , Vlas, goed bezig! Jezelf complimentjes kunnen en mogen geven houdt de moed erin. Gisteren inderdaad alle voorgenomen plannen weer afgevinkt. Het is me een genoegen geweest, sure.

maandag 14 augustus 2017

Terug

Hoera ik ben terug! Na een week buikgesukkel ben ik weer onder de betonnen deken vandaan gekropen. Oei wat voelt dat licht! Natuurlijk even rustig aan, om de opdonder onder te spitten, maar ik zit weer aan de goede kant van de streep.
De nieuwe refluxtherapie gaat goed en nu probeer ik een betablokker af te bouwen. Ik denk dat mijn lijf ook dat wel zelf kan regelen en geen zware medicatie nodig heeft. Als je niet oppast wordt je standaard een bloeddrukmedicatie en ern cholesterolverlager voorgeschreven als je ook maar één keer een klacht hebt gehad of wat minder mooie cijfers vertoont bij controle. Ik heb met die statines grote problemen gehad en verder geweigerd, die betablokkers lijken me ook geen verijking van het leven. We zullen zien.
Gister maakte ik een bescheiden pleziertochtje, de eerste sinds een week. De kofferbakmarkt, waar ik mooie rieten opbergmandjes scoorde en het 'achter-de-ijsbaan' plekje. At wat zalige bramen en genoot.
Vandaag een opruimdagje en even naar de grote Appie. De draad dus weer oppakken. Heerlijk!

zondag 13 augustus 2017

Disclaimer

Mijn keuzes op het gebied van eten en medicatie zijn natuurlijk geen advies aan anderen. Ieder mens is anders en reageert op zijn eigen unieke manier op allerlei zaken.
Het is de bedoeling om te laten zien hoe ik tot die keuzes kom en of ze me bevallen.
Mijn vertrouwen in medici en de farmaceutische industrie, is nogal dubbel. Veel mensen in de gezondheidsbizznizz zijn geschoold op een wijze die vooral technisch is. Die kwaal, o, dat medicijn, dat protocol, klaar. Er wordt dan niet naar de mens erachter gekeken, laat staan naar zijn/haar levenswijze en/of eigen insteek en mogelijkheden.
Ik heb vele medische missers meegemaakt, onzinnige adviezen, tekort aan inlevingsvermogen, en totaal gebrek aan communicatie. Dat ik mijn leven lang  interesse heb in deze zaken, veel gelezen heb, mijn eigen lijf goed ken en niet bang ben mijn eigen weg te gaan en een flink stuk kennis vanuit mijn ( onvoltooide) biologiestudie helpen me om mijn eigen keuzes te maken en de info van artsen niet klakkeloos aan te nemen. Mijn vorige huisarts, een lieverd, zei lachend dat tegenwoordig vitamines overal goed voor waren, volgens de alternatieven. Tja.... Natuurlijk hebben we artsen nodig en sommige ingrepen en/of medicatie zijn absoluut nodig en levensreddend, maar dat is maar een deel van het hele verhaal. Wat een mens zelf kan doen, het een beroep kunnen doen op het eigengenezend vermogen van her lichaam, je levenswijze, de persoonlijke toets, daar wordt vaak geen rekening mee gehouden. Op mutsenzender TLC was onlangs een serie reportages,
Foodhospital geheten en via YouTube nog te zien, die er wel van uitgingen. Diverse deskundigen en artsen probeert diverse veelvoorkomende zaken met vooral voedingadviezen te verbeteren en dat lukt meestal prima. Dat is de manier waarop ik er ook insta. Min of meer holistisch. En ik heb er ook vaak succes mee. Maar dat kun je niet klakkeloos doen. Een klein aziatisch vrouwtje met een zittend leven, kun je niet één op één vergelijken met een sumoworstelaar, een atleet, een bouwvakker. Dat gebeurt in de reguliere medische wereld vaak wel. Eén medicatie, één dosering en verder geen of nauwelijks levensadviezen, dat is voor mij heel onlogisch.
Je goed inlezen en achtergrondkennis, naast zelfkennis en -observatie is een must. Als dat niet aanwezig is, kun je een goede alternatieve arts zoeken, maar blijf in elk geval kritisch bij he behandelende artsen, neem ook je eigen verantwoordelijkheid, verzamel kennis en gebruik je gezond verstand in plaats van domweg aannemen dat artsen altijd gelijk hebben in hun behandelplan.
Mijn blog kan je op ideeën brengen, laten nadenken en ik geef tips die mij geholpen hebben, maar dat is niet voor iedereen net zo.
Ik zal voortaan een disclaimer bij dit soort berichten plaatsen.